بیرون است این بیرون از رنگ

که هر چه رنگ است

تنها توی اتاق من

تو هم یک رنگ روی این بوم ـ که بوم را

وآن بیرون هنوز بیرون است

سیاه و سفید از باد و باران ـ که باران

هر قطره اش می خندد به خاک ـ از خاک

می رویدم چه رویشی که مرگش نمی آید

وقتی صبح زود رنگین کمان هم پاره است

توی شلوغی شنبه ی بی مغز

مغز من پر است از "است و شد و بود و گشت"

آنچه آن بیرون نیست تنها شاید یک مغز است ـ که مغز

با من بیرون بزن تا ببینی هرچه یک عمر سایه می دیدی