روزگاری به خیالی میتوانستم

تو و خود را کنار ساحلی بنشانم 

که ازکناری به تماشای هیاهوی جهان بنشینیم

فارغ از دست زمان

کینهء چرخ در آیینهء دریا به ابی شور بشوییم 

ونگاهی دوزیم به دور و نزدیک

 به تماشا بنشینیم تکراری را

از جنس خونابه و چرک

درصورت پر چین و چروک اکنون

که چگونه می نوازد ساز پوسیدهء خود را

دگربار به کوکی ناخوش

افسوس که امروز قدرتی باقی نیست! هرچند

می دانم روزی می رسد که دست من ...

آری! دست من فارغ از قفل زمان خواهد بود.

زندگی تکراریست متوالی

پوسته ایست از شب و روز

که قبای جسدم می شود و حیرانم

به چه سان می کشد این یوغ گران را

روح بی تاب و پر از ولوله ام

ذهن کنکاشگرم می گوید

سو به سوسوی چراغی دارم

که تنی از تن من

نفسش می دهد و می سوزد.

برای اجرای وظیفه احضار شدم

به محل وقوع جنایت رفتم

سلام گفتم

رییس پلیس گفت:

"سلام کاراگاه٬چه خوب شد که شما اینجایید"

قلمم را برداشتم و نوشتم

قربانی وارثی نداشت

مثل من

قربانی خونی در رگهایش نداشت

مثل من

قربانی چیزی را حس نمی کرد

مثل من

همه چیز سر جایش بود

جز روح او و من

خلاصه شباهتها انقدر زیاد بود که...

جا به جا مردم !

روز دیگر دشنه ای شاعر را خراشید

روزی کودکی نان خواست

روز دیگرپدری ز جا بر خواست

روزی شکارچی تیری انداخت

روز دیگر شیاد شکارش را برداشت

روزی گوسفندی به جنگ گرگ رفت

روزدیگرسگی با گزگهابرگشت

روزی کاروان به راه افتاد

روز دیگر مقصدی رفت بر باد 

روزی مرا کشتند

روز دیگر جسدم را به فکر وا داشتند

اما...

امروز روز دیگری بود.

بی معطلی ،سر خط ،اصل مطلب

از این قرار که روزی و منی و یه آب میوه گیری

با یه روزنامه باز و صفحه ای خط خطی

که از دور شکل یه مشت اتفاقات همیشگی بود

بعدش هم، حقیقتش یه لیوان دلواپسی تنگش....!

بابا ،عجب امروزی!!!

بفهمی نفهمی چرچیل بازیم گل کرده بود که،

یه هو بعد از فقط چند تا خط اول

فهمیدم هممون یه جورایی آره ....!

این بود که گفتم"ولمون کن بابا

من یکی آب پرتقالمو میخورم."